Wkrótce potem odsunęła się na jakiś czas z pracy partyjnej.

W wyniku rozmów z Józefem Piłsudskim i Witoldem Jodko-Narkiewiczem rozpoczęła w styczniu 1912 na terenie Królestwa jednoosobowo organizację związanego z PPS „Związku Chłopskiego” (w związku tym działał również Norbert Barlicki). Z ramienia Związku uczestniczyła w Związku Walki Czynnej oraz Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych.

Po wybuchu I wojny światowej organizowała raporty wywiadowcze dla I Brygady Legionów. Następnie udała się do Warszawy, gdzie weszła wraz z Arturem Śliwińskim oraz Bolesławem Czarkowskim do nowo utworzonego Tymczasowego Komitetu Robotniczego PPS na terenie Królestwa wraz z komitetem po austriackiej stronie frontu (Feliks Perl, Tomasz Arciszewski, Marian Malinowski) stanowili nowe kierownictwo Polskiej Partii Socjalistycznej. Działaczka Zjednoczenia Organizacji NiepodległościowychJerzy Z. Pająk, Lewica niepodległościowa w Królestwie Polskim (sierpień 1914-sierpień 1915), w: „Czasy Nowożytne”, 1998, t. 5, s. 42.. Nadal uczestniczyła w Związku Chłopskim oraz Polskiej Organizacji Wojskowej. W 1915 z ramienia Związku Chłopskiego brała udział w rozmach połączeniowych, które doprowadziły do powstania PSL „Wyzwolenie”.