Według Jana Stęszewskiego o polskości tych tradycji decydują przede wszystkim związek z językiem polskim oraz świadomość polskiej tożsamości wykonawców, nie zaś wspólny zespół cech stylistycznych. Polskie tradycje wykazują przy tym liczne związki z muzyką sąsiednich narodów słowiańskich, szczególnie na pograniczach, a składniki miejscowe i szerzej rozpowszechnione współwystępują w proporcjach zmiennych regionalnie i historycznie. Zasięgu tego zjawiska nie można wyznaczać wyłącznie według współczesnych granic państwowych: w Polsce funkcjonują również tradycje mniejszości narodowych i etnicznych, które w różnych okresach oddziaływały na polską muzykę ludową, natomiast polskie społeczności poza krajem zachowują własne tradycje muzyczne. Wielość dialektów i regionów kulturowych dodatkowo różnicuje repertuar, natomiast powojenne przesiedlenia w zachodniej części kraju skomplikowały opisywanie tamtejszych praktyk za pomocą utrwalonych kategorii geograficznych.