Dokumentacja ta stała się podstawą badań etnomuzykologicznych, działalności archiwalnej oraz współczesnej rekonstrukcji praktyk wykonawczych.

W XX i XXI wieku wiele tradycji utraciło dawne funkcje albo zaczęło funkcjonować w nowych warunkach społecznych. Obok zachowanego przekazu rodzinnego i lokalnego rozwinęły się folkloryzm sceniczny, działalność regionalnych , festiwale, nauczanie w relacji mistrz–uczeń oraz ruch świadomego odtwarzania dawnych praktyk. Materiał ludowy jest również wykorzystywany w muzyce folkowej, artystycznej, jazzie i muzyce popularnej. Współczesne sposoby trwania polskiej muzyki ludowej obejmują zatem zarówno kontynuację lokalnych tradycji, jak i ich rekonstrukcję, sceniczną prezentację oraz twórcze przetwarzanie.

Zakres pojęcia thumb|Muzykowanie podczas spotkania w Orawskim Parku Etnograficznym w Zubrzycy Górnej (2023) Polska muzyka ludowa nie stanowi jednolitego stylu ogólnonarodowego, lecz zbiór historycznie zmiennych i silnie zróżnicowanych tradycji lokalnych. Zakres pojęcia zależy zarazem od przyjętej definicji ludu: w różnych koncepcjach badawczych za kryteria muzyki ludowej uznawano między innymi zbiorowe tworzenie, przyswojenie repertuaru przez społeczność i jego użytkowość, ustny przekaz w obrębie grupy etnicznej albo chłopskie pochodzenie muzyki.