W końcu do ich wsi został skierowany oddział w celu rekwizycji wszystkich ziemniaków, ziarna i innej żywności. Naprzeciw niemu wyszedł Zujew, któremu Niemcy zagrozili zniszczeniem wsi w razie niewykonania rozkazu. Po odmowie Niemcy okrążyli wieś Saskorki. W odpowiedzi na przedpole wyszły oddziały M. J. Zujewa i zajęły pozycje obronne. Niemiecki dowódca wysłał parlamentariusza, z którym ustalono, że starowiercy wydadzą żywność i inne produkty, ale Niemcy nie wejdą do wsi. Po pewnym czasie u starowierców znowu pojawili się przedstawiciele partyzantów, proponując M. J. Zujewowi pomoc wojskową w zamian za dostawy żywności. Rozmowy były przeciągane przez kilka miesięcy. W końcu M. J. Zujew zgodził się. Odtąd zaopatrywał oddziały partyzanckie w żywność i inne produkty, zaś "wziętych do niewoli" partyzantów odprawiał z powrotem do ich oddziałów, a nie do Połocka, jak chcieli Niemcy. Latem 1943 r. M. J. Zujew otrzymał od Niemców polecenie wysłania części mieszkańców wsi do Niemiec na roboty przymusowe. Michaiłowi J. Zujewowi udało się wmówić im, że potrzebuje wszystkich mieszkańców na żniwa, a na roboty wyśle ich później. Potem Niemcy nie poruszali już tego tematu. Republika starowierców funkcjonowała do poł. 1944 r., kiedy Połock i okoliczne obszary zostały zajęte przez Armię Czerwoną. Michaił J. Zujew wraz z częścią mieszkańców (ok.