Problemy komunikacyjne Brama Berlińska niemal od samego początku swego istnienia charakteryzowała się zbyt małą przepustowością, poważnie utrudniając komunikację w mieście. W 1865 przeprowadzono akcję liczenia pojazdów i osób pokonujących bramę. Doliczono się 1892 wozów, w tym 883 zaopatrzeniowych dziennie oraz 24 852 osób tygodniowo. Już w 1866 roku sporządzono pierwszy, niezrealizowany projekt jej przebudowy. W latach 1867–1869 brama została przekształcona w czwórprzelotową poprzez dodanie czwartej poterny przeznaczonej dla ruchu kołowego.
Komunikacyjne przeciążenie Bramy Berlińskiej spowodowane było przez kilka czynników. Jednym z nich było strategiczne położenie w miejscu styku kilku kluczowych szlaków komunikacyjnych. Ponadto przez bramę prowadziła bezpośrednia droga w kierunku powstałego w tym czasie Dworca Jeżyckiego oraz powstałego później Dworca Głównego (w 1865 przez Poznań przejeżdżały każdego dnia 44 składy kolejowe). W 1861 pojazdom zmierzającym na dworzec nadano priorytet przy przejeździe. Zaopatrzenie miasta w żywność i inne towary również opierało się na Bramie Berlińskiej, stąd też problemy ze znaczną liczbą ciężkich wozów zaopatrzeniowych (z czasem zakazano im przejazdu przez Bramę Berlińską, kierując je do innych bram) oraz tysiącami sztuk zwierząt – krów, świń, owiec – przeprowadzanych tędy do rzeźni.