Wyznaczeni wymaszerowali 23 marca 1942 do odległej o 35 kilometrów stacji kolejowej Kermine, na miejsce zdołało dotrzeć 4 oficerów i 600 szeregowych. Utworzono z nich kompanie marszowe o numerach od 13 do 17. które wyjechały transportem nr 2, 24 marca do Krasnowodzka, skąd dalej transportem morskim do Pahlevi w Iranie. Następnie w kwietniu 1942 dotarli do Palestyny. Należy nadmienić, że część żołnierzy ze względu na znaczne osłabienie i wycieńczenie organizmu odległość 35 kilometrów zdołała pokonać w 3 dni, nie dołączyła do odjeżdżających transportów.
W okresie od kwietnia do końca lipca prowadzono dalszy pobór i wcielano ochotników oraz prowadzono działania wspomagające egzystencję polskiej ludności cywilnej. W miarę przybywania ochotników i poborowych rozwijano kompanie. W 3 kompanii strzelców, zorganizowano kurs doskonalący dla podoficerów rezerwy i policji. W połowie maja do pułku dotarło czterech oficerów przybyłych drogą morską z Wielkiej Brytanii przez Archangielsk. Na dzień 26 maja stan liczebny pułku wynosił 84 oficerów, 302 podoficerów, 633 szeregowców i 29 ochotniczek Pomocniczej Służby Kobiet (PSK). 4 czerwca z Ośrodka Zapasowego Armii przybyło do pułku 4 oficerów i 1000 szeregowych. Z żołnierzy tych sformowano III batalion pułku pod dowództwem por.