W połowie lat 20. XIV w. w związku z wrogimi stosunkami z książętami legnickimi związał się na krótko przyjaznymi układami z Polską. W 1328 wsparł księcia legnicko-brzeskiego Bolesława III Rozrzutnego w walce z Henrykiem VI wrocławskim. 29 kwietnia 1329, ulegając naciskom króla czeskiego Jana Luksemburskiego, uznał się we Wrocławiu jego lennikiem. W przeciwieństwie do braci, którzy byli lojalni wobec Luksemburczyka, Jan ścinawski nie uzyskał przy okazji hołdu lennego żadnych przywilejów, jednakże otrzymał prawo dziedziczenia ziem po braciach.
Na początku 1331 zmarł, prawdopodobnie otruty przez wasali, najmłodszy brat Jana – Przemko głogowski. W myśl wcześniejszych porozumień połowę księstwa (z wyjątkiem Głogowa oraz kasztelanii głogowskiej i tarnowskiej, które jako oprawę wdowią miała otrzymać Konstancja świdnicka) miał dostać Jan, podczas gdy druga miała przypaść Henrykowi IV. Nieoczekiwanie jednak na przełomie września i października 1331 w plany te wmieszał się Jan Luksemburski, który korzystając ze zgromadzonych na wyprawę z Polską oddziałów wojskowych zajął siłą Głogów, zmusił Konstancję do ucieczki, zaś od Jana ścinawskiego za sumę 2000 grzywien srebra odkupił należną mu połowę księstwa.