Nie istnieje nic, co nie wchodziłoby w zakres tego pojęcia. Byt jest pojęciem nieokreślonym, bo jego treść jest abstrakcją z cech szczegółowych. Byt jest pojęciem niedefiniowalnym, bo nie istnieje rodzaj, do którego należałoby to pojęcie. Tym bardziej nie można wskazać różnicy gatunkowej (por. definicja).
U Awicenny pojawiła się idea, że za warunek konieczny i wystarczający bycia bytem można uznać możliwość jego zaistnienia.
Szczytowym osiągnięciem metafizyki klasycznej była teoria bytu św. Tomasza (por. transcendentalia). W tomizmie wyróżnia się byt w sensie dystrybutywnym (czyli każde coś, co istnieje w jakikolwiek sposób – por. przedmiot) i byt w sensie kolektywnym (czyli zbiór wszystkiego, co jest).
Jeżeli uznamy tożsamość między wyrażeniem „byt” a wyrażeniem „to, co istnieje w jakikolwiek sposób”, wtedy możemy wyróżnić dwa aspekty bytu: esencjalny (istotę) – „to, co”; egzystencjalny (istnienie) – „istnieje”.
Specyfika rozumienia pojęcia bytu zależy od tego, jak pojmujemy poszczególne fragmenty pojęcia, czyli cząstki znaczeniowe „to”, „co” i „istnieje”.