Dziedzictwo Kontynuatorami doktryny W. Sołowjowa byli i Jewgienij Trubieccy, Nikołaj Łosski, a także Nikołaj Bierdiajew, Siergiej Bułgakow, Siemion Frank i inni ideologowie „wiechowstwa”. Do stworzonej przez Sołowjowa teorii Sofii jako Mądrości Bożej oraz tzw. „wiecznej kobiecości” nawiązywał zarówno Siergiej Bułgakow, jak i Fiodor Dostojewski, w którego twórczości znalazła swój literacki wyraz nauka Sołowjowa o Duszy Świata-Sofii: w powieściach Dostojewskiego symbolem Duszy Świata są kobiety, niekiedy noszące imię Sofia, które oczekują zbawiciela-oblubieńca. Gieorgij Florowski z kolei widział w nauce Sołowjowa przykłady całkowitej niezgodności z nauczaniem Kościoła, wpływy gnostycyzmu oraz odrzucanych przez wszystkie wspólnoty chrześcijańskie mistyków jak Emanuel Swedenborg. i Andrzej Towiański.
Jan Paweł II wymienia Sołowjowa jako przykład „owocnej relacji między filozofią a słowem Bożym” w 74 punkcie encykliki Fides et ratio. Także papież Franciszek w punkcie 28. swojej adhortacji apostolskiej Laudate Deum zacytował jego ironiczne słowa: „Wiek, który był tak postępowym, że wypadło mu nawet być ostatnim”.
Przypisy
Bibliografia po polsku
Vox Domini nr 1 (100) 2005, s. 52–54 Sergiusz M. Sołowjow, Życie i ewolucja twórcza Włodzimierza Sołowjowa, przeł. Eugenia Siemaszkiewicz, W drodze, Poznań 1986, s.