Michał Roman Sierakowski herbu Dołęga (ur. 10 sierpnia 1748 w Twierdzy, zm. w Humaniu) – biskup rzymskokatolicki, biskup pomocniczy przemyski w latach 1778–1786, biskup diecezjalny kamieniecki i biskup diecezjalny latyczowski, targowiczanin – konsyliarz konfederacji generalnej koronnej w konfederacji targowickiejDariusz Rolnik, Szlachta koronna wobec konfederacji targowickiej (maj 1792–styczeń 1793), Katowice 2000, s. 163..
Życiorys Uczył się we Lwowie pod opieką Wacława Hieronima Sierakowskiego, ówczesnego biskupa przemyskiego. Z jego rąk otrzymał w 1764 w katedrze lwowskiej tonsurę i cztery niższe święcenia kapłańskie. W 1772 uzyskał święcenia diakonatu. W 1773 został kanonikiem kapituły kamienieckiej. W 1776 jako kanonik wszedł do kapituły katedralnej przemyskiej. W 1778 został koadiutorem dziekanii kapitulnej przemyskiej, a w 1781 dziekanem tej kapituły. Objął probostwa w Dynowie i Otfinowie.
W 1778 biskup przemyski Józef Tadeusz Kierski wyznaczył go swym sufraganem. Papież Pius VI prekonizował go na biskupa tytularnego Prusy. Święcenia biskupie otrzymał w Warszawie 8 grudnia 1778. W 1786 w ramach reform józefińskich zniesiona została sufragania przemyska. Sierakowski udał się więc na Ukrainę, gdzie pozostał.