Z prezenty Stanisława Szczęsnego Potockiego uzyskał probostwo w Humaniu.

Związał się z konfederacją targowicką i 3 czerwca 1792 został jednym z jej konsyliarzy. 30 sierpnia 1792 w dniu imienin jej marszałka Stanisława Szczęsnego Potockiego odprawił nabożeństwo w Lubomli i wygłosił przemówienie, w którym wysławiał jego gorliwość w „dźwiganiu upadłej wolności”, zapewniając o wdzięczności przyszłych pokoleń, stawiał go za wzór cnoty i patriotyzmu i ogłosił zbawcą Rzeczypospolitej. 11 września tego roku, w dniu zjednoczenia się Generalności konfederacji Korony i Litwy, odprawił w Brześciu Litewskim mszę, po której wygłosił okolicznościowe przemówienie i odczytał akt unii. Władze konfederackie wyznaczyły Sierakowskiego posłem do Rzymu, gdzie miał dziękować papieżowi za błogosławieństwo oraz prosić o przywrócenie uroczystości świętego Stanisława 8 maja i cofnięcie kasaty zakonu jezuitów. Od ambasadora rosyjskiego J.J. Sieversa otrzymał pensję 300 dukatów.