Zachary Taylor (ur. 24 listopada 1784 w hrabstwie Orange, zm. 9 lipca 1850 w Waszyngtonie) – amerykański generał, polityk, 12. prezydent USA (1849–1850).
Młodość i edukacja Zachary Taylor urodził się 24 listopada 1784 roku w Montebello (hrabstwo Orange) w rodzinie żołnierza Richarda Taylora i jego żony Sarah. Przyszły prezydent miał ośmioro rodzeństwa. Tuż po jego narodzinach, Taylorowie przenieśli się nieopodal Louisville, gdzie założyli plantację. Ponieważ były to podówczas tereny dzikie, Zachary Taylor pobierał nauki głównie od wędrownego nauczyciela z Connecticut.
Kariera wojskowa Po śmierci starszego brata w 1808, Zachary Taylor wstąpił do wojska, gdzie został porucznikiem piechoty w Nowym Orleanie. Dwa lata później otrzymał awans na kapitana, a w 1812 na majora. Kiedy po zakończeniu wojny z Anglią redukowano etaty w wojsku, otrzymał propozycję by pozostać w piechocie w stopniu kapitana. Czując się urażonym tak niską rangą, wystąpił z wojska i osiadł na swojej plantacji. Rok później, w 1815, powrócił do czynnej służby i w 1819 uzyskał awans na podpułkownika. Trzynaście lat później awansował na pułkownika i brał udział w wojnie Czarnego Jastrzębia przeciwko Indianom. W 1837 został generałem brygady.