Leon Boruński (ur. w Petersburgu, zm. w lipcu 1942 w Otwocku) – polski pianista i kompozytor żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Urodził się w Rosji w rodzinie polskich Żydów, Hersza Lejba Boruńskiego, adwokata posługującego się na co dzień imieniem Jerzy, i Berty z domu Krukowskiej. Był młodszym bratem Włodzimierza, aktora, reżysera, poety, satyryka i tłumacza. W 1918 przeniósł się wraz z rodziną do Łodzi. W tym samym roku rozpoczął naukę gry fortepianowej u Feliksa Rafała Halperna. W latach 1928–1932 studiował w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, w klasie fortepianu Józefa Śmidowicza. Od 1929 występował jako pianista w duecie fortepianowym z Henrykiem Warsem w teatrze rewiowym Morskie Oko. W 1932 wziął udział w II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, gdzie dotarł do finału i otrzymał VII nagrodę. W 1933 wziął udział w Międzynarodowym Konkursie Muzycznym w Wiedniu, gdzie otrzymał dyplom półfinalisty.