Zaburzenia rozwoju mowy – termin ten zazwyczaj odnosi się do ogółu zaburzeń i zakłóceń rozwoju mowy i języka, które pojawiają się w wieku dziecięcym. Pod kątem klinicznym jednak termin „zaburzenie” oraz „zakłocenie” mają inny charakter. Sformułowanie „zaburzenie” sugeruje patologiczny charakter obserwowanego zjawiska, natomiast pojęcie zakłócenie wskazuje, że zjawisko jest jedynie normalną odmianą rozwoju, wynikającą z indywidualnego tempa, rytmu i dynamiki rozwoju jednostki.
Opóźnienie rozwoju mowy Opóźnienie rozwoju mowy może wystąpić na skutek oddziaływania wielu różnych czynników – zarówno natury biologicznej, jak i społecznej. Jeśli czynniki te mają charakter patologiczny – prowadzą do trwałych zmian w postaci zaburzeń komunikacji, jeżeli natomiast są związane tylko z indywidualnym rytmem i tempem rozwoju – ustępują bez negatywnych następstw. Opóźnione rozpoczynanie kolejnych etapów rozwoju mowy może pojawiać się zarówno u dzieci z wolniejszym tempem rozwoju układu nerwowego – co jest przejawem występowania różnic indywidualnych – jak i u dzieci z patologią rozwoju, uszkodzeniem mózgu, dzieci niesłyszących, z mózgowym porażeniem, autystycznych itd.