W latach 1955–1957 był proboszczem w Zielonce Pasłęckiej (z dojazdem do Sambrodu), a w latach 1957-1959 w Zalewie, skąd dojeżdżał do Dobrzyk i Boreczna. W okresie pracy w Zalewie był także wizytatorem nauczania religii na powiat morąski.
W 1959 mianowany został proboszczem i dziekanem w Pasłęku. Powrócił tam do swoich historycznych zainteresowań, których wyrazem stała się pozostała w maszynopisie Kronika Pasłęka. Uważany za pierwszego polskiego kronikarza dziejów Pasłęka, obdarzony został honorowym członkostwem Towarzystwa Miłośników Pasłęka. Poza Kroniką Pasłęka i wspomnianą wyżej Kroniką Knyszyna, pozostawił również kroniki rodzinnej parafii Zadroże, kronikę Zalewa oraz wspomnienia z czasów nauki w gimnazjum w Ojcowie. W 1973 przeszedł na emeryturę z funkcji proboszcza i dziekana w Pasłęku, ale pozostał w tym mieście jako rektor kościoła św. Józefa.
W lutym 1961 obdarzony został godnością kanonika honorowego kapituły kolegiackiej w Dobrym Mieście; od kwietnia 1974 był tamże kanonikiem rzeczywistym (pierwszej nominacji na kanonika rzeczywistego w lutym 1965 nie przyjął).