Artabanus był zbyt słaby, by zbrojnie wymusić uległość Gondofaresa i musiał z nim dojść do jakiegoś porozumienia, trudno bowiem byłoby wytłumaczyć sukcesy króla Partów na wschodzie opisywane przez Tacyta oraz późniejsze zwycięstwa na zachodzie w latach 35 do 39, gdyby Gondofares aktywnie występował przeciwko swojemu krewnemu.

Druga wojna z Rzymem Kiedy w roku 34 zmarł Artakses III Artabanus osadził na tronie Armenii swojego syna Arsakesa (34–35). Niedługo później wysłał do Rzymu poselstwo, które w agresywnym tonie domagało się zwrotu skarbca Wononesa oraz groziło najazdem na rzymskie terytoria, wskazując, że należały one kiedyś do Cyrusa Wielkiego (ok. 559–529 p.n.e.) i Aleksandra (336–323 p.n.e.). W ten sposób Artabanus sondował czy Rzym ustąpi w sprawie Armenii, czy też wybierze konfrontację. W odpowiedzi Tyberiusz zorganizował antypartyjską koalicję pozyskując Iberów i Albanów. Rzymianie zamierzali osadzić na armeńskim tronie brata króla Iberów, Mithridatesa (35–37, 42–51). Mithridates i jego brat Farasmanes (I w.) doprowadzili do otrucia Arsakesa i wtargnęli do Armenii (prawdopodobnie w 35), zajmując jej stolicę Artaksatę. Artabanus wysłał wtedy do Armenii swojego innego syna, Orodesa, armia Partów została jednak pokonana przez koalicję Iberów i Albanów, dodatkowo wspieranych przez koczowniczych Alanów.