Według Józefa Flawiusza Orodes miał umrzeć na skutek rany odniesionej w bitwie. Do Armenii wyruszył teraz sam Artabanus, jednak pomimo pewnych sukcesów ostatecznie musiał się wycofać, ponieważ nad Eufratem pojawiła się armia namiestnika Syrii Lucjusza Witeliusza, grożąc atakiem na Mezopotamię.
Zajęcie Armenii i groźby kierowane w stosunku do Rzymu świadczyły o tym, że Artabanus po kilkunastu latach panowania uważał swoją pozycję za na tyle silną, że czuł się gotowy na konfrontację z zachodnim mocarstwem. Okazało się jednak, że w jego państwie nadal można było znaleźć zwolenników rządów potomków Fraatesa IV, którzy przebywali w Rzymie. Wojna z cesarstwem wydawała się idealną okazją do obalenia rządów Artabanusa i delegacja rodu Suren pojawiła się sekretnie w Rzymie, aby zabrać ze sobą Fraatesa (VI), syna Fraatesa IV. Kiedy ten zmarł, Tyberiusz kazał udać się do Syrii wnukowi Fraatesa IV, Tiridatesowi. O tym jak słaba była pozycja Artabanusa wobec partyjskich wielkich rodów świadczy fakt, że chociaż wiedział on już o spisku przeciwko swojej władzy, odgrywającego w nim przywódczą rolę Sinnakesa z rodu Suren jedynie zwodził kłamstwami, podarunkami i specjalnymi poleceniami, nie decydując się na otwarte wystąpienie przeciwko niemu.