W Europie południowej i wschodniej funkcjonują nazwy: , lukumi; , lokum; ; ; ; lub rahat; , .
Rys historyczny Początki wytwarzania rachatłukum sięgają końca XVIII w. Wynalezienie receptury przypisuje się cukiernikowi Hacı Bekirowi Effendiemu, który przybył z Anatolii do Konstantynopola w 1776. Sułtan osmański miał być tym słodkim przysmakiem tak zachwycony, że ustanowił Hacı Bekira głównym cukiernikiem pałacu. Na przełomie XVIII i XIX w. rachatłukum zyskało popularność wśród mieszkańców Imperium Osmańskiego, natomiast jego światowa popularność datowana jest na lata 30. XIX w., kiedy jeden z angielskich podróżników przywiózł próbkę deseru do ojczyzny.
Do końca XIX w., gdy w regionie Imperium Osmańskiego rozpowszechnił się rafinowany cukier, rachatłukum miało postać lepkiej mieszanki miodu lub suszonych owoców oraz mąki pszennej. thumb|Wytwarzanie rachatłukum w Hebronie Skład i wytwarzanie Tradycyjny smakołyk o smaku owocowym i galaretowatej konsystencji, wyrabiany ze skrobi pszennej lub mąki ziemniaczanej oraz cukru z dodatkiem środków barwiących i aromatyzujących. Zamiast cukru pierwotnie stosowano miód, współcześnie natomiast często wykorzystuje się również wiórki kokosowe.