Rachatłukum nie zawiera substancji konserwujących – trwałość oraz odporność na długotrwałe przechowywanie zapewnia wysoka zawartość cukru, pełniącego funkcję naturalnego środka konserwującego. Smak i aromat wyrobu uzyskuje się m.in. dzięki dodatkom wody różanej, wanilii, mięty, miodu oraz dużej ilości orzechów. Rachatłukum podawane jest w postaci kostek oprószonych cukrem pudrem.

Zasięg geograficzny W przeszłości smakołyk rozpowszechnił się w krajach pozostających pod panowaniem tureckim, a także na Węgrzech, w Austrii i w Polsce, gdzie znany był jako „chleb turecki”. Do II wojny światowej oryginalny produkt był dostępny w handlu detalicznym, głównie w sklepach kolonialnych i żydowskich, później natomiast występował już tylko sporadycznie jako wyrób domowy.

W kulturze W 1935 Andrzej Włast napisał piosenkę Jedź na wschód, przebój teatru „Wielka Rewja”, w której wspomniał rachatłukum jako jeden z elementów egzotyki Orientu.

W wydanej w 1950 powieści Lew, czarownica i stara szafa C.S. Lewis nadał temu przysmakowi istotną rolę – Edmund Pevensie tak bardzo rozsmakował się w rachatłukum, że chcąc otrzymać więcej słodyczy zdradził swoje rodzeństwo.

W polskiej wersji piosenki „Książę Ali” z filmu Aladyn z 1992 Krzysztof Tyniec jako Dżin śpiewał „Skończ rachatłukum już żuć i na kolana się rzuć i patrz, i podziwiaj ten niebywały dwór”.

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Kuchnia bałkańska Kategoria:Kuchnia turecka Kategoria:Słodycze