Badacze ci stoją na stanowisku, że pojęcie czystości w dziedzinie języka może istnieć jedynie w sferze iluzji, nie zaś jako element rzeczywistości językowej.
Językoznawcy zauważają, że polityka puryzmu może się kształtować pod wpływem szczególnych okoliczności społeczno-politycznych, np. w sytuacji niewoli narodowej lub w okresie powstawania narodowych języków literackich. Zdaniem niektórych lingwistów puryzm odgrywa przydatną rolę w standaryzacji i rewitalizacji języków mniejszościowych, pozwalając na umocnienie ich pozycji w piśmiennictwie i mediach. Równocześnie polityka puryzmu, nastawiona na eliminację zapożyczeń z języka dominującego i promocję purystycznego standardu językowego, może prowadzić do alienacji użytkowników języka i dalszej stygmatyzacji jego obiegowych odmian. Zdarza się, że z powodu purystycznych postaw językowych młodsze grupy wiekowe unikają używania języka rodzimego, obawiając się krytycznej oceny łączenia kodów.