Powstanie Rakoczego – antyhabsburska insurekcja na Węgrzech w latach 1703–1711, której inicjatorem i głównym przywódcą był magnat Franciszek II Rakoczy.
W literaturze węgierskiej i słowackiej często określane jako ostatnie powstanie kurucówPodawane w źródłach polskich pochodzenie tej nazwy od łac. crux (krzyż), cruciatus (krzyżowiec) (np. Słownik wyrazów obcych PWN, Warszawa 1991, s. 484; Wielka Encyklopedia PWN, Warszawa 1965, t. 6, s. 317), uważane jest za nieautentyczne i obecnie podważone. (pierwszym było powstanie Dozsy w roku 1514, a następnym powstanie Thökölyego w latach 1672-1685)Dzieje świata. Chronologiczny przegląd ważniejszych wydarzeń. Warszawa 1990, s. 157..
Geneza i rozwój Zaczątkiem było chłopskie powstanie z lat 1701–1703, dość skutecznie, lecz tylko doraźnie tłumione przez Austriaków. Istotną zmianę sytuacji spowodowało wycofanie do walk na zachodzie znacznych sił cesarskich w trakcie wojny o sukcesję hiszpańską oraz przeznaczenie francuskich subsydiów na wywołanie antyhabsburskiej dywersji na Węgrzech;