kompanię zakrytą w tyralierach z obu stron mostu oraz obsadziwszy pierwsze domy Rossoszy, ściągnął wszystkie siły na rynek.
Tymczasem Rosjanie, odebrawszy posiłki z Białej ruszyli w sile trzech rot piechoty, szwadronu ułanów i sotni kozaków na miasto.
Przed nacierającym skrzydłem kapitana Leszczyńskiego moskale cofnęli się, ale rota strzelców, która zajęła pierwsze domy w mieście, nie mogła już uciec, mając na lewym skrzydle powstańczym odcięty odwrót. Tym manewrem zniesiono całą rotę broniącą się w domach: 16 moskali wzięto do niewoli, 65 zginęło w boju w szopach i stodołach. Zabrano moskalom 30 karabinów i wiele amunicji, mundury i ekwipunek.
Straty po stronie polskiej wynosiły tylko 13 zabitych i 14 rannych, między nimi zginął kapitan Tarasiewicz.
W potyczce odznaczyli się porucznik Cetnarski, który ze swoim plutonem jazdy szarżował na ułanów moskiewskich i zmusił do ucieczki, kapitanowie Tarasiewicz i Leszczyński, podoficerowie Przemysław Sienkiewicz i Dominik Zumbrzycki.
Polegli Polacy są pochowani na cmentarzu nad rzeką Muławą w