Aktywność reninowa osocza, ARO – badanie określające aktywność w osoczu enzymu reniny, stosowane głównie w diagnostyce nadciśnienia tętniczego i zespołu Gitelmana.
Metoda Aktywność reniny określa się pośrednio poprzez oznaczenie stężenia angiotensyny I, hormonu powstającego pod wpływem aktywacji przez reninę. Oznaczenia dokonuje się w temperaturze 37 °C, za pomocą metody radioimmunologicznej, przy użyciu angiotensyny I znakowanej I125.
Badanie wykonuje się w spoczynku, po 6–8 godzinach odpoczynku nocnego, przy standardowej diecie solnej (100–120 mmol NaCl/d), oraz po aktywacji – krew pobiera się po 3-dniowym ograniczeniu soli w diecie do 20 mmol/d i po 3–4-godzinnej pionizacji. Dodatkowo przy diagnostyce zwężenia tętnicy nerkowej stosuje się także aktywację kaptoprylem. Na 2–3 tygodnie przed badaniem należy odstawić leki hipotensyjne oraz takie, które mogą modyfikować gospodarkę wodno-elektrolitową.
Krew pobiera się do probówki zawierającej EDTA na lodzie i odwirowuje w temperaturze 4 °C. Zamrożone osocze można przechowywać nie dłużej niż miesiąc.