Jako metoda Golgiego-Coxa stosowana jest do dziś.
W 1879 opisał struktury osłonek mielinowych, nazywane dziś aparatem Golgiego–Rezzonico.
W 1883 roku ukazała się praca poświęcona histologii hipokampa (rogu Ammona).
W 1885 ukazała się monografia poświęcona histologii ośrodkowego układu nerwowego.
Aparat Golgiego W kwietniu 1898 opisał struktury komórek nerwowych, obecnie znane jako aparat Golgiego. Istnieją kontrowersje co do pierwszeństwa tego odkrycia; uważa się, że przed Golgim dokonał tego Adolph Freiherr von La Valette-St. George, który odkrył je w gametach ślimaków w 1867.
Inne W 1892 i 1893 niezależnie od Erika Müllera, opisał cewki w ścianie gruczołów żołądka, nazywane cewkami Mullera-Golgiego.
Uczniowie Golgiego Uczniami Golgiego byli m.in. Adelchi Negri, Emilio Veratti, Ottorino Rossi, Aldo Perroncito, Ferruccio Tartuferi, Giovanni Marenghi, Edoardo Gemelli, Antonio Pensa, Vittorio Marchi, Achille Monti, Luigi Sala, Casimiro Mondino, Carlo Martinotti. Uczniem Golgiego był późniejszy Noblista Fridtjof Nansen.
Prace mały mały mały 1868 Storia di pellagra non maniaca. Gazzetta Medica Italiana, Provincie Venete 15, s. 118 (11 IV 1868)