Przecinkowiec cholery (Vibrio cholerae), czyli bakteria wywołująca cholerę została odkryta w roku 1854 przez włoskiego lekarza Filippo Paciniego. Jednak jego praca naukowa pozostawała niezauważona. Dopiero publikacja wyników badań prowadzonych przez Roberta Kocha, prawie 30 lat później, jednoznacznie potwierdziła udział bakterii w rozwoju choroby.

Haffkine skupił się w swojej pracy nad szczepionką na obniżeniu w wirulencji bakterii. Gdy mu się to udało rozpoczął fazę testów, które prowadził na sobie. 18 lipca 1892 wprowadził do organizmu pierwszą dawkę leku. Krótki okres inkubacji przecinkowca cholery pozwolił na szybkie uzyskanie wyników eksperymentu. Dlatego już 30 lipca Haffkine doniósł o swoim odkryciu Towarzystwu Linneuszowskiemu w Londynie. Wynalazek nie spotkał się jednak z akceptacją środowisk naukowych Europy. Krytykowany był również przez starszych kolegów z paryskiego Instytutu.

Zdecydował się na wyjazd do Indii, gdzie trwała wówczas epidemia cholery. Ofiary choroby liczono w setkach tysięcy.

Na początku traktowano naukowca z nieufnością.