Nr 7 z 22.03.1929 r. do 29 kwietnia 1934 dowodził 4 pułkiem artylerii polowej (1 stycznia 1932 przemianowanym na 4 pułk artylerii lekkiej). 24 grudnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień pułkownika w korpusie oficerów artylerii i 7. lokatą. Od 1930 pełnił również obowiązki komendanta garnizonu Inowrocław. Po przekazaniu obowiązków dowódcy pułku objął stanowisko komendanta Rejonowego Inspektoratu Koni w Bydgoszczy. Na tym stanowisku pozostawał do 1939.
W trakcie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, został wzięty do niewoli sowieckiej. Początkowo dostał się do szpitala w Kijowie, a następnie wieziono go w obozie jenieckim w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 10-3-5).
W 1929 ożenił się z Marią von Kreisler z domu Sinicyn (ur. 1891), z którą miał dwie córki: Marię Irenę (ur. 12 marca 1930) i Jolantę Zofię Monikę (ur. 10 listopada 1931). Wychowywał również pasierba Aleksego (ur.