II powstanie chłopskie w Górnej Austrii – rebelia antyfeudalna mająca miejsce w latach 1596-1597 na terenie imperium Habsburgów.

Powodem wybuchu powstania stały się wysokie obciążenia miejscowej ludności. Inną przyczyną były względy religijne i bieda chłopów spowodowana polityką miejscowych feudałów i kleru. Od roku 1570 niezadowolenie chłopów wyraźnie narastało a w roku 1595 spowodowało wybuch buntu na ziemiach położonych pomiędzy miastami Enns oraz Ybbs. Miejscowi chłopi wysłali swoją delegację do cesarza Rudolfa II w Pradze, żaląc się na swój los. Niewiele jednak uzyskano, cesarz bowiem zajęty był bardziej najazdem tureckim na Siedmiogród. Dodatkowo wydał nakaz mobilizacji dla miejscowej ludności, która miała bronić wschodniej granicy państwa przed Turkami. Propozycja cesarza stała się pretekstem do wybuchu rebelii dnia 7 października 1596 r. Oburzeni chłopi skierowali się przeciwko hrabiemu Ludwikowi von Starhemberg, który nakazał uwięzić dwóch przywódców powstania. Obaj bez procesu straceni zostali dnia 13 listopada. Krótko potem chłopi zgromadzili znaczne siły w okolicy Erlautal a dnia 1 grudnia 1596 r. rozpoczęli oblężenie miasta Steyr, które na skutek słabego uzbrojenia zakończyło się niepowodzeniem. W grudniu po nieudanym oblężeniu miejscowości Rapottenstein, chłopi zadowolili się splądrowaniem zamku w Meierhof.