thumb|Protest przeciwko wojnie w Wietnamie w Waszyngtonie w 1967 r. thumb|Pacyfka – symbol po raz pierwszy użyty w Wlk. Brytanii w 1958 r., w latach 60. przejęty przez ruch hippisowski i antywojenny w USA Sprzeciw wobec wojny w Wietnamie (1965-1973) stał się zalązkiem największych antywojennych ruchów w amerykańskiej historii. Protestujący wywodzili się z różnych środowisk, różne były też ich motywacje i argumentacja. Można ich podzielić na trzy zasadnicze grupy: Antyimperialiści – uznający Stany Zjednoczone za agresywne mocarstwo prowadzące politykę imperialną przeciwko rewolucyjnemu Wietnamowi, pacyfiści – protestujący przeciwko wojnie jako takiej, stosujące w protestach taktyki nonviolence i nawołujący do natychmiastowego wycofania oddziałów amerykańskich, liberałowie, przedkładający nad wojnę tradycyjne formy politycznego nacisku i nawołujący do negocjacji pokojowych. Również metody protestu były różne. 27 listopada 1965 marsz na Waszyngton na rzecz pokoju w Wietnamie zgromadził 350 tys. ludzi. W 1967 r. Narodowa Mobilizacja w Celu Zakończenia Wojny w Wietnamie (National Mobilisation to End the War in Vietnam – Mobe) zorganizowała marsz protestacyjny na Pentagon. Młodzi ludzie publicznie palili karty powołania do wojska, powszechne były też ucieczki do Kanady w celu uniknięcia poboru do wojska.