Ruch praw obywatelskich stosował różnego rodzaju formy protestu od wymuszania obsługi w lokalach dla białych (tzw. sit-ins), domaganie się rzeczywistego przestrzeganie praw desegregacyjnych (np. w transporcie publicznym), po masowe protesty i marsze (w szczególności marsz na Waszyngton w 1963).
Akcje ruchu okazały się w wielu punktach skuteczne. Zmianę przyniosły reformy zapoczątkowane przez prezydenta Johna F. Kennedy’ego, a kontynuowane przez Lyndona Johnsona (1963–1964), którzy przyjęli zasadnicze punktu programu ruchu, w szczególności w zakresie zniesienia segregacji w szkolnictwie i miejscach publicznych oraz w realizacji praw wyborczych Afroamerykanów. Zwieńczeniem tych reform była ustawa o prawach obywatelskich z 1964 (Civil Rights Act of 1964), traktowana jako realizacja postulatów ruchu. Po jej ustanowieniu ruch stracił na dynamice; wielu działaczy uznało bowiem, że więcej nie można już osiągnąć. 4 kwietnia 1968 James Earl Ray zastrzelił w Memphis Martina Luthera Kinga, co doprowadziło do wybuchu protestów i zamieszek z których największe wybuchły w kwietniu w Chicago.