W nowym statucie zmieniono nieznacznie nazwę Instytutu, który stał się teraz Instytutem Badania Najnowszej Historii Polski. Po śmierci gen. Stachiewicza w 1934 roku, dr Wacław Lipiński – od kilku lat jego najbliższy współpracownik – przejął jego stanowisko (sekretarza generalnego) i rolę w Instytucie.
W okresie 1926–1936 nastąpił największy rozkwit działalności Instytutu, zarówno w zbieraniu i porządkowaniu archiwów jak i w działalności naukowej i wydawniczej.
Reorganizacja po śmierci Marszałka Po śmierci Józefa Piłsudskiego Instytut zdecydował wziąć na siebie prace historyczne i badawcze nad okresem jego życia i działalności. Przygotowano plany rozszerzenia działalności i nowy statut. Dzięki poparciu Marszałka Śmigłego-Rydza oraz generała Tadeusza Kasprzyckiego i innych Instytut otrzymał rozległy lokal w gmachu Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych przy Alejach Ujazdowskich 1. Na zebraniu 15 listopada 1935 zapadła decyzja nadania Instytutowi uzyskał nowej nazwy, Instytut Józefa Piłsudskiego poświęcony badaniu najnowszej historii Polski. Walne zebranie członków zatwierdziło nowy statut i nazwę Instytutu 25 czerwca 1936 roku. Celem Instytutu według nowego statutu ma być prowadzenie naukowych badań historycznych, związanych z działalnością Józefa Piłsudskiego oraz Jego epoką.