Paul Verlaine (wym. []; ur. 30 marca 1844 w Metzu, zm. 8 stycznia 1896 w Paryżu) – francuski poeta. Zaliczany do grona poetów wyklętych. Przedstawiciel impresjonizmu w literaturze. Jeden z największych i najbardziej uznanych francuskich poetów.
Życiorys Urodzony w Metzu, po ukończeniu szkoły średniej w Paryżu rozpoczął studia prawnicze, ale szybko je porzucił. Po rzuceniu studiów rozpoczął pracę w służbie cywilnej. Wiersze zaczął pisać już w młodości, ich styl był wzorowany na poezji parnasistów (Parnassien), w szczególności na wierszach ich lidera, Leconte’a de Lisle’a.
Pierwszy opublikowany tomik poezji, zatytułowany Wiersze saturnijskie (1867), przyniósł Verlaine’owi uznanie i popularność pomimo ostrej krytyki ze strony Sainte-Beuve’a. Prywatne życie poety i nałóg alkoholowy zaczęły mieć coraz większy wpływ na jego twórczość. W 1872 porzucił żonę (Mathilde Maute) i syna dla poety Arthura Rimbauda. Burzliwy związek zakończył się strzelaniną – będąc pod wpływem alkoholu, powodowany zazdrością Verlaine strzelił w kierunku Rimbauda, raniąc go. Został później aresztowany i trafił do więzienia w Mons, gdzie nawrócił się na katolicyzm, co miało poważny wpływ na jego poezję.