Zmiana ta była związana ze zmianami polityki zagranicznej ZSRR. W tym okresie ZSRR obawiał się agresji niemieckiej i dążył do sojuszu z Francją. W maju 1935 zawarto traktat o wzajemnej pomocy pomiędzy Francją a ZSRR.

Koncepcja Frontu Ludowego została przedstawiona publicznie przez sekretarza generalnego Kominternu, Georgiego Dymitrowa na VII Kongresie Międzynarodówki Komunistycznej, który trwał od 25 lipca do 21 sierpnia 1935.

Polska W II Rzeczypospolitej koncepcja „frontu ludowego” określana była przez Komunistyczną Partię Polski jako polityka jednolitofrontowa i dotyczyła współpracy organizacyjnej komunistów z częścią środowisk PPS.

Pierwsze kroki w kierunku zorganizowania frontu ludowego w Polsce podjęła KPP po dojściu do władzy nazistów w Niemczech w liście otwartym do CKW PPS. Za jednolitym frontem opowiedział się Bund, którego przedstawiciele na Konferencji Paryskiej II Międzynarodówki w sierpniu 1933 r. głosowali za postulatem nawiązania stosunków z III Międzynarodówką. W czerwcu 1934 r. kierownictwo KPP na fali mnożących się przypadków współdziałania aktywistów pepesowskich z komunistami rozszerzyło ramy jednolitego frontu, stając na płaszczyźnie współdziałania partii robotniczych zarówno w walce o postulaty ekonomiczne, jak i uzgodnione żądania polityczne. W połowie 1934 r.