W końcu 1935 roku rozpoczęła się walka o amnestię więźniów politycznych. Zaangażowały się w niej KPP, PPS, Stronnictwo Ludowe, demokratyczne kręgi inteligenckie, czołowi intelektualiści kraju, organizacje młodzieżowe: nielegalny KZMP, OM TUR, ZMW RP „Wici”. Walka ta przyniosła poważny sukces: 3500 uwięzionych komunistów odzyskało wolność. Około 5 tysiącom więźniów politycznych skrócono wymiar kary. IV Plenum KC KPP w lutym 1936 r. wypowiedziało się za szerokim rozumieniem frontu ludowego. tj. aby w jego skład weszły również poszczególne centrale zawodowe. Plenum wyraźnie wskazało, że sprawy jednolitego frontu nie należy zawężać do współpracy komunistów i socjalistów w związkach, lecz należy rozumieć ją szerzej, tj. jako współdziałania także ze związkami nieklasowymi. Praktycznym rezultatem IV Plenum dla polityki KPP była zmiana stosunku do Związku Związków Zawodowych (wrogość do ZZZ wynikała z prosanacyjnej roli, jaką odgrywał w latach poprzednich). Front Ludowy w Polsce nie przybrał jednak form zorganizowanego sojuszu politycznego i nie miał zasięgu ogólnokrajowego. Wyjątek stanowiły Zjazd Pracowników Kultury (1936) i wydawanie Dziennika Popularnego.