Z relacji ppor. Jerzego Kantora wynika, że dowodzony przez niego plutonu eksploatacyjny silnikowy nr 15 przeznaczony był do Odwodu Naczelnego Wodza w Lublinie. Na podstawie rozkazu ppłk. Stanisława Olczaka razem z innymi plutonami eksploatacyjnymi udał się do w filii Głównej Składnicy Uzbrojenia nr 1 w Palmirach. Tam 7 i 8 września wskutek interwencji płk. dypl. Jana Hyca saperzy zostali skierowani do pomocy przy ładowaniu amunicji oraz gaszenia pożaru lasu. Brak możliwości przejazdu transportem kolejowym przez Warszawę do Lublina zmusił pododdziały saperów silnikowych do powrotu do Modlina, lecz nie zostali przyjęci do załogi twierdzy z uwagi na specjalne wyszkolenie i słabe uzbrojenie („przeciętnie na 120 ludzi 40 karabinów + 30 pistoletów + bagnety”). Następnie ppor. Kantor rozpoczął ze swoim plutonem marsz pieszy do Lublina przez Nowy Dwór Mazowiecki (9 września), Jabłonnę (10 września) i Rembertów (11 września). 13 września ppor. Kantor oddał się do dyspozycji Dowództwa Obrony Warszawy i został przydzielony do grupy saperów kpt. Teodora Engla. Po kapitulacji załogi stolicy ppor. Kantor dostał się do niemieckiej niewoli.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Batalion Silnikowy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.