Plutony nr 13 i 14 weszły w skład odtwarzanej 111 rezerwowej kompanii saperów, plutony 15 i 16 uzupełniły 113 rezerwową kompanię saperów, a plutony 17 i 18 weszły w skład 138 rezerwowej kompanii saperów. W składzie ww. kompanii plutony uczestniczyły w pracach i działaniach bojowych aż do kapitulacji stolicy.
Z relacji por. sap. Wacława Komorowskiego wynika, że był on dowódcą „samodzielnej kompanii silnikowej w dyspozycji Naczelnego Wodza (Szefostwo Komunikacji NW)”. 13 września 1939 został z kompanią przydzielony do grupy saperów kpt. Teodora Engla. Po kapitulacji załogi stolicy por. Komorowski dostał się do niemieckiej niewoli. Dowódcą drugiej kompanii był por. Henryk Zygmunt Szymański. Po rozpoczęciu działań wojennych wymieniony oficer „otrzymał rozkaz stawienia się z plutonami eksploatacyjnymi do dyspozycji szefa Komunikacji Naczelnego Dowództwa do Lublina”. „Z uwagi na coraz gorszą sytuację komunikacyjną” por. Szymański podjął marsz pieszy w kierunku Lublina. Przed Mińskiem Mazowiecki por. Szymański zmienił cel i kierunek marszu, i 12 września przybył do Warszawy.