Ludwik de Bourbon-Condé, zwany Wielkim Kondeuszem (ur. 8 września 1621 w Paryżu, zm. 11 grudnia 1686 w Fontainebleau) – książę de Condé, diuk Burbonii, d'Enghien (Duc d’Enghien), de Châteauroux, de Montmorency, d'Albret, de Bellagarde i de FronsacDussieux 1872, s. 159., pierwszy książę krwi, marszałek Francji, wybitny dowódca wojskowy. Nazywano go Monsieur le Prince.
Młodość i życie rodzinne Ludwik II Kondeusz był synem Henryka II, księcia de Condé, i Karoliny Małgorzaty de Montmorency. Jego młodszym bratem był Armand, późniejszy książę de Conti. Jako chłopiec pobierał nauki w kolegium jezuitów w Bourges, a w wieku 17 lat rządził pod nieobecność ojca księstwem Burgundii. Jako młodzieniec brał też udział w kilku kampaniach wojennych na północy Francji w latach 1640 i 1641.
W wieku 20 lat młody Kondeusz, książę d’Enghien (tytuł, który przysługiwał mu za życia jego ojca), zmuszony został do poślubienia trzynastoletniej siostrzenicy kardynała Richelieu – Claire-Clémence de Maillé, księżnej de Fronsac i de Caumont. Była ona córką marszałka Francji Urbaina de Maillé i Nicole du Plessis-RichelieuDussieux, s. 160.. Mieli oni syna Henryka Juliusza. Według planów Henryka II związek ten miał zyskać przychylność kardynała, przed którym drżała Francja.