W roku 1892 osiadł na stałe w Dreźnie, gdzie wcześniej mieszkał w latach 1885–1887. Wówczas swoje utwory zaczął pisać jednocześnie w języku duńskim, jak i niemieckim, który nazywa swoim prawdziwym środkiem wyrazu. Wkrótce Gjellerup otwarcie uznał samego siebie za pisarza niemieckiego, co nie wzbudziło zbytniego sprzeciwu, jako że przez jakiś czas duńscy krytycy sami klasyfikowali go do literatury niemieckiej.

Pod koniec lat 90. Gjellerup, zafascynowany filozofią Schopenhauera, zwrócił się w stronę buddyzmu; był to jednak buddyzm skażony myślą europejską, obarczony jego spłyconym wizerunkiem w sztuce modernistycznej. Utwory pisarza z tego okresu traktowały o problematyce Nirwany i reinkarnacji w egzystencji ludzkiej.

W 1917 Gjellerup napisał swoją ostatnią wielką powieść, Złotą gałąź, która stanowiła powrót pisarza do porzuconej za młodu etyki chrześcijańskiej. W tym samym roku zostaje uhonorowany Literacką Nagrodą Nobla za różnorodną twórczość poetycką i wzniosłe ideały.

Gjellerup zmarł dwa lata później, 11 października 1919 w Klotzshe, koło Drezna.