1921 r. także w Genewie ukazała się druga książka L’Oeuvre d’art vivant, będąca świadectwem współpracy Appii z Dalcroze’em.

Następnie powstawał szereg nowych opracowań projektów inscenizacyjnych i scenograficznych Appii: 1922–26 Hamlet, Król Lear i Makbet, 1923 – Antygona Sofoklesa i obie Ifigenie Glucka, 1926 – Lohengrin Wagnera, 1927–28 Faust I Goethego.

1923 r. na zaproszenie Artura Toscaniniego przygotował w La Scali Tristana i Izoldę Wagnera.

1924 r. wystawił w Bazylei Złoto Renu, a rok później Walkirię Wagnera i Prometeusza skowanego Ajschylosa.

29 lutego 1928 r. Appia zmarł w Nyonie.

Teoria Teatru Appia był pierwszym scenografem w nowoczesnym rozumieniu, ale de facto scenografem teatru muzycznego, ponieważ punktem odniesienia dla jego teorii była twórczość Richarda Wagnera.

Zasada „malowania światłem” Appia postulował zerwanie z iluzjonistycznym malarstwem scenicznym i płaskim rampowym oświetleniem, domagał się światła kierunkowego, które podkreślało trójwymiarowość aktora i terenu gry złożonego z podestów i schodów. Odrzucił zwłaszcza dolną rampę. Nie zastąpił jednak tego światła zespołem reflektorów świecących z widowni, lecz zastosował pionowe leje.