Rzucane przez nie światło modelowało bryłę ludzkiego ciała, uzyskując po raz pierwszy w teatrze efekty światłocieniowe.
Osiągnięciem Appii było wprowadzenie do teatru prawdziwego cienia. Ponadto stosował kolorowe filtry, formułując zasadę „malowania światłem”. Ta koncepcja scenograficzna spowodowała odejście nie tylko od malarstwa w jego funkcji iluzjonistycznej, ale także zakładała rezygnację z farby.
Przestrzeń Scenografia w rozumieniu Appii polegała na zakomponowaniu przestrzeni wokół działającego człowieka przy użyciu zgeometryzowanych i zrytmizowanych podestów w taki sposób, aby uwydatniać ruch aktora. Przestrzeń miała być z aktorem jednorodna, ukazując go jako ruchomą bryłę wśród brył nieruchomych we wspólnym światłocieniu. Równocześnie elementy te miały się sobie przeciwstawiać, tworzyć „opór twardością i kubistyczną geometrią kształtów. Światło miało to wszystko objąć kolorem i światłocieniem”.
Muzyka W teatrze Appii ruch aktora był wyprowadzany z partytury muzycznej, która zakładała także układ stosunków przestrzennych i brył. Działanie światła również wynikało z analizy partytury.