Jednak w 1907 r. Craig rozpoczął prace na makietach, natomiast Appia pozostał na płaszczyźnie szkiców. Craig posługiwał się ruchomymi parawanami i bryłami, dążąc do wyeliminowania z teatru aktora. Nie był także zainteresowany widzem. W przeciwieństwie do Appii, który interesował się żywym człowiekiem i jego ciałem stanowiącym dla niego źródło, centrum i siłę teatru.

Osobowość Po ukończeniu studiów Appia nie podjął żadnej praktycznej działalności. Dla przyjemności rysował i malował, teatrem zajmował się dla rozrywki. Był człowiekiem wrażliwym i delikatnym, który nie wykazywał zdolności do praktycznego działania, podejmowania walk lub pokonywania oporów.

Cechowała go wielka kultura osobista, miła powierzchowność i niebywały urok, dzięki czemu udało mu się nawiązywać liczne kontakty w świecie arystokratycznych mecenasów kultury, którzy przez lata finansowali jego badania, dopomagali mu i lansowali.

Appia do końca życia pozostał samotnikiem.

Przypisy

Bibliografia

Jolanta Brach-Czaina, Na drogach dwudziestowiecznej myśli teatralnej, wydawnictwo Ossolineum, Wrocław 1973, s. 47–53.

Kategoria:Szwajcarzy Kategoria:Teoretycy kultury Kategoria:Urodzeni w 1862 Kategoria:Zmarli w 1928 Kategoria:Ludzie urodzeni w Genewie