układ podestów, teren gry; l’éclairage – oświetlenie.
Appia odrzucał la peinture, ponieważ stanowi blokadę dla la plantation i l’éclairage, dzięki którym może powstać „prawdziwa” scenografia jako układ przestrzenny jednorodny z działaniem aktora. Aktor nie gra tu na tle dekoracji, lecz w niej, będąc „ruchomą trójwymiarową bryłą pośród brył nieruchomych we wspólnym światłocieniu”.
Widz Widz dopełniał dzieło sztuki teatru w dwojaki sposób. Po pierwsze – widz przyjmuje postawę aktywną, analizując na bieżąco dzieło, dzięki czemu zakończony zostaje proces rozpoczęty przez dramaturga, jakim jest twórcze przeżywanie. Drugim aspektem bycia aktywnym widzem jest bezpośrednie uczestnictwo widza w spektaklu.
Ideałem Appii jest teatr, gdzie aktor i oglądający są równoprawnymi uczestnikami-współtwórcami.
Appia a Edward Gordon Craig thumb|upright=0.9|left|Craig w 1900 r. Pomysły scenograficzne Appii wykazywały zbieżność z koncepcjami Edwarda Gordona Craiga. Teoretycy spotkali się w 1914 r. podczas wystawy scenograficznej w Zurychu i nawiązali przyjaźń. Obydwaj domagali się odrzucenia iluzjonistycznego malarstwa teatralnego oraz płaskich zastawek, kulis i horyzontów na rzecz abstrakcyjnej, aluzyjnej i symbolicznej scenografii przestrzennej.