Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych – gwarancja wynikająca dla obrotu prawnego z prowadzenia jawnego rejestru publicznego w postaci ksiąg wieczystych, polegająca na zagwarantowaniu mocy prawnej zdarzeniom prawnym sprzecznym z rzeczywistym stanem prawnym, ale zgodnym z treścią ksiąg wieczystych.
W Polsce zasadniczą regulację rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych zawarto w art. 5 – 9 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości oraz spółdzielczych własnościowych praw do lokali (art. 1). Ustawa przewiduje domniemanie prawne (art. 234 KPC) zgodności stanu prawnego ujawnionego w treści księgi z rzeczywistym stanem prawnym (art. 3), którym w związku z tym każdy jest związany, zwłaszcza, że ustawa zabrania zasłaniania się nieznajomością wpisów w jawnej księdze wieczystej (art. 2). Wynika z tego, że w obrocie prawnym nieruchomościami należy uznawać za uprawnioną tę osobę, na którą wskazuje treść księgi wieczystej. A skoro tak, to ten, kto przez czynność prawną z osobą uprawnioną według treści księgi nabywa własność lub inne prawo rzeczowe (art. 5) czy też spełnia świadczenie na rzecz osoby uprawnionej według treści księgi wieczystej (art.