thumb|Kartaczownica Reffye – widok z przodu thumb|Widok z tyłu Kartaczownica Reffye – francuska kartaczownica salwowa, będąca udoskonaloną modyfikacją wcześniejszej konstrukcji belgijskiej Josepha Montigny'ego, opracowaną przez Jeana-Baptiste'a Verchère'a de Reffye.
Historia konstrukcji Pierwowzór tej broni stanowiła wynaleziona w 1851 r. kartaczownica belgijskiego kapitana Fafchampsa, technicznie dopracowana i wprowadzona w 1863 do produkcji przez inż. J. Montigny. W następstwie zainteresowania tą konstrukcją Francuzów w zakładach zbrojeniowych w Meudon została opracowana jej nowa wersja pod kierunkiem zarządzającego tym arsenałem generała artylerii de Reffye'a, i przyjęta do uzbrojenia armii francuskiej w 1866 roku.
Opis i działanie Kartaczownica Reffye zamiast oryginalnych 37 luf kalibru 11 mm posiadała ich 25 o kalibrze 13 mm objętych metalowym płaszczem (tj. w rurowej obudowie) i zamontowanych na artyleryjskim podwoziu. Ładowana była odtylcowo za pomocą wsuwanego w otwór zamka bloku płytowego magazynka, wypełnionego nabojami tak, że ich rozmieszczenie odpowiadało układowi luf. Po odsunięciu tylnej części zamka, do broni wsuwano magazynek, po czym ponownie zamykano blok zamka. Broń uruchamiano korbą połączoną z zespołem 25 zamków, powodując załadowanie pocisku, odpalenie i wyrzucenie łuski.