Wystrzeliwanie odbywało się kolejno z każdego rzędu luf (niektóre wersje przystosowano do strzelania salwą).
Z broni tej (nazywanej również kartaczownicą Meudon) o masie 800 kg, można było teoretycznie wystrzelić maksymalnie 300 pocisków na minutę, praktyczna szybkostrzelność wynosiła 130 pocisków/min. W teorii kartaczownica Reffye'a miała prowadzić celny ogień na odległość około 1800 metrów.
Zastosowanie i wykorzystanie Do 1870 roku przyjęcie do uzbrojenia armii francuskiej kartaczownicy Reffye było utrzymywane w ścisłej tajemnicy. Dzięki temu zastosowanie kartaczownic podczas wojny francusko-pruskiej miało być istotnym zaskoczeniem dla wojsk pruskich, które jednak świadome zagrożenia, unikały większych strat poprzez taktyczne rozpraszanie swej piechoty. Zarazem po stronie francuskiej nie opracowano taktyki użycia nowej broni. W starciach mitraliezy najczęściej wykorzystywano jak działa polowe, co nie tylko obniżało skuteczność prowadzonego ognia, lecz także narażało obsługi na duże straty od ognia nieprzyjacielskiej artylerii z większego dystansu. W nielicznych przypadkach, gdy kartaczownice rozmieszczano w szykach piechoty dla prowadzenia ognia flankującego do nacierających kolumn wojsk pruskich, okazały się one bronią bardzo skuteczną.