O ile jednak w Niemczech ofiarą Sonderaktion Bürgerbräukeller padali głównie przeciwnicy nazizmu, o tyle w Polsce posłużyła ona do wzmożenia represji wobec inteligencji i tzw. „warstwy przywódczej”. Wytyczne RSHA precyzowały zresztą, że aresztowania na okupowanych ziemiach polskich powinny objąć przede wszystkim „elementy reakcyjne i szlachtę”.
W pierwszej połowie listopada 1939 podobne obławy jak w Częstochowie zostały przeprowadzone m.in. w Bydgoszczy, Kielcach, Krakowie, Lublinie i Radomiu. Między innymi miało wówczas miejsce głośne aresztowanie profesorów uczelni krakowskich.
Epilog Polacy aresztowani podczas „akcji specjalnej” zostali osadzeni w więzieniu na Zawodziu. Warunki bytowe panujące w zakładzie były prymitywne, a wyżywienie w najwyższym stopniu niewystarczające. Przez pierwsze dwa tygodnie więźniowie nie byli w ogóle wypuszczani z celi. Stosunek niemieckiej straży więziennej do osadzonych był bardzo wrogi. Szczególną zaciekłością odznaczał się zwłaszcza komendant straży. Sytuacja więźniów poprawiła się nieco dopiero po 18 listopada, kiedy to na wyraźne polecenie władz niemieckich przedwojenna polska straż powróciła do pracy w więzieniu.