Więźniowie zostali poddani intensywnym przesłuchaniom. Niemieccy śledczy pytali ich o przedwojenną działalność polityczną i społeczną, przynależność do związków zawodowych i instytucji kulturalno-oświatowych itp. Padały również pytania dotyczące działalności Przysposobienia Wojskowego i harcerstwa. Niemcy starali się w szczególności uzyskać jak najwięcej informacji na temat struktur i składu osobowego rozmaitych polskich organizacji, związków i stowarzyszeń działających w Częstochowie.
Przez długi czas los więźniów był niepewny. 13 grudnia 1939 komendant SD i policji bezpieczeństwa na dystrykt radomski, SS-Sturmbannführer Fritz Liphardt, poinformował miejscowego Dowódcę SS i Policji (swojego formalnego przełożonego), iż „zwolnienie względnie rozstrzygnięcie co do losu tych osób może nastąpić jedynie na zarządzenie RSHA”. Ostatecznie w dniu 24 grudnia 1939 wszyscy aresztowani zostali zwolnieni do domów.
Sonderaktion w Częstochowie nie przyniosła więc żadnych ofiar śmiertelnych. Pomogła jednak Niemcom spenetrować polskie środowiska w Częstochowie.