Napęd okrętów stanowiły dwa zespoły turbin parowych typu Beluzzo (na każdy składała się turbina wysokiego i turbina niskiego ciśnienia), zasilane w parę przez sześć kotłów wodnorurkowych typu Yarrow-Ansaldo. Turbiny poprzez zębate przekładnie redukcyjne napędzały dwie śruby. Łączna moc siłowni wynosiła 95 000 KM i zapewniała prędkość maksymalną 37 węzłów w warunkach eksploatacyjnych (na próbach okręty przekraczały 38 węzłów). Urządzenia napędowe umieszczone były w dwóch kotłowniach i dwóch maszynowniach umieszczonych naprzemiennie. Spaliny z kotłów odprowadzane były przez dwa kominy usytuowane na śródokręciu. Energię elektryczną zapewniały turbogeneratory parowe, zasilane przez dwa kotły pomocnicze typu Yarrow. Okręty wyposażone były w pojedynczy ster.
Projektanci okrętów położyli nacisk na uzyskanie jak największych prędkości, rezygnując przy tym z grubszego opancerzenia. W efekcie maksymalna grubość płyt pancernych osłaniających najważniejsze części jednostek nie przekraczała 24 mm, zaś ogólna masa pancerza wynosiła 531,8 tony.