Tam planowano ich przebudowę na samoloty do zrzutów cichociemnych, jednak ostatecznie wycofano się z pomysłu i obie maszyny przejęły na własność linie BOAC.
Opis Samolot całkowicie metalowy, kadłub o konstrukcji skorupowej, z pokryciem pracującym. Skrzydło jednodźwigarowe, trzyczęściowe: centropłat z gondolami silników stanowiący całość z kadłubem oraz konsole zewnętrzne. Skrzydła wyposażone w klapy Fowlera. Silniki okryte okapotowaniem NACA. Śmigła trójłopatowe , samoczynnie nastawne. Cztery zbiorniki paliwa w skrzydłach.
Kabina pasażerska miała wysokość 1,9 m i szerokość 1,65 m, wyłożona materiałem izolującym i wyposażona w fotele obrotowe z regulowanymi oparciami. Samolot zabierał 11 pasażerów i trzy osoby załogi (pilota, radiooperatora i stewarda lub mechanika pokładowego).
Podwozie klasyczne, chowane hydraulicznie do gondoli silników, koła zaopatrzone w hamulce tarczowe.
Z silnikami Pratt & Whitney o mocy nominalnej 750 KM i startowej 850 KM, prędkość maksymalna wynosiła 392 km/h na wysokości 1700 m, a prędkość podróżna 360 km/h na wysokości 3660 m (przy 69% mocy).
Zobacz też Porównywalne samoloty: Douglas DC-2 Potez 62 Junkers Ju 52 PZL.44 Wicher
Przypisy
Bibliografia Adam Jońca, Samoloty linii lotniczych 1931–1939, Barwa w Lotnictwie polskim 3, Wydawnictwa Komunikacji i Łączności 1985,
Kategoria:Samoloty pasażerskie Lockheed Kategoria:Samoloty pasażerskie z napędem śmigłowym