Od września 1827 był nauczycielem matematyki i fizyki w szkole obwodowej w Opolu Lubelskim, od września 1830 z patentem profesora; ogłosił wówczas pracę Wykład syntetyczny linii epicykloidalnych (Opole 1830). W lutym 1832 mianowany został profesorem szkoły wojewódzkiej w Lublinie. Prowadził tam także zajęcia z prawa. Mimo dobrych ocen ze strony władz szkolnych w 1836 stracił posadę w trybie dyscyplinarnym, po konflikcie z dyrektorem gimnazjum lubelskiego Kazimierzem Nahajewiczem. Przez pewien czas ubiegał się o posadę w gimnazjum w Szczebrzeszynie, ale starania te blokowały władze szkolne w Warszawie; dopiero w styczniu 1837 mógł podjąć pracę w Szczebrzeszynie w charakterze nauczyciela matematyki. W 1838 występował z podaniami o przeniesienie do pracy w szkolnictwie warszawskim lub – z racji wykształcenia – o posadę w sądownictwie, ostatecznie jednak przeniósł się w tymże roku do Pułtuska. Do końca życia pracował jako nauczyciel literatury i języka polskiego w Szkole Powiatowej Ogólnej (progimnazjum) w Pułtusku. Był także patronem przy Trybunale Cywilnym w Płocku i przy sądzie pokoju w Pułtusku. Od grudnia 1852 nosił tytuł radcy dworu.