27 kwietnia 1943 została aresztowana przez Gestapo i osadzona w więzieniu przy al. Szucha, następnie została przeniesiona na Pawiak. W maju została wywieziona do obozu koncentracyjnego Ravensbrück, a w październiku do karnego obozu Grünenberg pod Berlinem. Po wojnie trafiła do Szwecji, następnie emigrowała do Francji. W 1961 generał Władysław Anders mianował ją na stopień kapitana. Do Polski wróciła po śmierci męża. Zmarła 13 lipca 1987 w Warszawie. Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie w grobie rodzinnym Zdziarskich.
Opublikowała dwa wspomnienia: W okopach. Pamiętnik kobiety-lekarza batalionu, Płomienne czasy. Dzieje rodziny polskiej w czasie II wojny światowej.
Jej kuzynką była Teresa Grodzińska, polska sanitariuszka, zamordowana podczas wojny polsko-bolszewickiej, pośmiertnie odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari, jako pierwsza kobieta w II RP.
Miała czworo dzieci: Andrzeja (1926–1943), Kazimierza Piotra (ur. 2 marca 1928), Romana (ur. 6 lutego 1933) oraz Monikę (ur.